Fotografia cyfrowa w medycynie

W diagnostyce medycznej od dawna stosowana jest radiologia, czyli nazywany kolokwialnie rentgen. Penetrowanie wnętrza chorego za pomocą promieni Roetgena jest podstawą diagnozy dla wielu schorzeń, a szczególnie złamań kości. Uzyskiwany obraz był nanoszony na kliszę filmową, z której był odczytywany. Użyty czas przeszły w tym opisie jest uzasadniony, gdyż nowoczesność wkroczyła do radiologii.

Technika cyfrowa w radiologii

radiografia cyfrowaDotychczasowy zapis obrazu, uzyskanego za pomocą promieni rentgenowskich na kliszy filmowej, jest bardzo niedogodny do odczytania. Duży rozmiar kliszy, gdyż obraz prześwietlanego organu nanoszony był na kliszę niemal zawsze w skali 1:1. Opis obrazu odbywał się z bezpośredniego oglądu kliszy podświetlanej. W tych warunkach trudno oceniać rzetelność i wiarygodność opisu. No i tony zużytych klisz, trudne do utylizacji. Wszystko to zmieniło się, kiedy do radiologii wkroczyła radiografia cyfrowa. Uzyskiwany obraz nanoszony jest techniką cyfrową na płytkę, którą można odczytywać na monitorze komputera. Ujawniony obraz można dowolnie powiększać lub pomniejszać. Można obserwować i opisywać jego dowolne fragmenty. Płytkę można łatwo zabezpieczyć przed uszkodzeniem, przechowywać i wielokrotnie z niej korzystać. Pozytywne efekty przejścia z tradycyjnych klisz na radiografię cyfrową można zaobserwować na przykładzie złamania dowolnej kości. Proces prawidłowego zrastania się można ocenić tylko za pomocą zdjęć rentgenowskich. Trzeba je wykonywać na kolejnych etapach procesu, a następnie porównując obraz, ocenić przebieg zrastania się kości.

Stosując starą metodę można zużyć kilkanaście klisz dużych, nieporęcznych, niewygodnych w odczytywaniu i przechowywaniu. Z  nową technologią te problemy odpadają, a jakość i trwałość zapisu jest nieporównywalnie lepsza.